بیش از یک هفته از نوشته ی قبلی ام می گذرد. این روزها به فکر افتادم تا به جای نوشتن برخی از مطالب و خبر های شورا، به نوشتن طرح ها و پیشنهاداتم که طی این مدت به شورا ارائه نموده ام بپردازم. این کار به نظرم مفیدتر باشد زیرا اولا” مرا از فضای غم بار سیاسی فعلی دورتر می کند، دوم آن که این نظرات در معرض دید خوانندگان گران ارج  قرار گرفته و با انتقادات و پیشنهادات سازنده ی خود این طرح ها و پیشنهادات را که عمدتا” هم شخصی می باشند، پخته تر و اجرایی تر خواهند نمود. به این ترتیب و  به مرور زمان هر بار یکی از این پیشنهاداتم را تقدیم محضر خوانندگان فهیم و متعهد می نمایم و امید دارم با راهنمایی ها و ارائه ی نظرات ارزشمند خود در ساختن شهری نمونه و سرزنده یاری گر ما باشند.

راستش نوشتن درباره ی حضرت فاطمه ی زهرا(س) آن هم توسط شخص غرق شده ای مثل من خیلی سخت است. از باب وظیفه و ارادت به این بانوی دو عالم که امروز هم به روایتی قوی تر مصادف با سالروز شهادت اوست چند سطری را برای تسکین دل خودم  می نگارم. حضرت زهرا(س) نه تنها نزد شیعیان بلکه در درگاه حضرت حق هم از جایگاه ویژه ای برخوردار است. روش و منش این بانوی مکرمه باید سر لوحه ی زندگی همه ی ما قرار گیرد. رمز و رازهای زیادی در زندگی کوتاه او نهفته است که باید بدون بزرگ نمایی و تعصب به مشتاقان و شیفتگان آن حضرت و به خصوص جوانان تشنه ی حقیقت بیان کرد. دلیل احترام بی حد و حصر پیامبر گرامی اسلام (ص)  که او  را ام ابیها صدا می کرد و  از طرفی سیده ی زنان عالم بودن و  نیز  حدیث  قدسی ”لولاک لما خلقت الافلاک”، با مجهو ل  بودن زمان و مکان شهادت او برای نسل ها ی حاضر و بعد اصلا” هیچ هم خوانی و توجیهی ندارد. من که مطالعه ی چندانی در تاریخ و به خصوص تاریخ انبیا ندارم اما فکر نمی کنم خاندان هیچ پیغمبری تا به این اندازه بعد از مرگش مورد اذیت و آزار پیروان خودش قرار گرفته باشند. واقعا” همان طور که می گویند تاریخ آمو زگار بزرگی است. کافی است آن را خوب بخوانیم و به اطراف خود خوب بنگریم. و از همه مهم تر  دعا کنیم تا خدا آخر و عاقبت مسلمانی  همه ی ما را ختم به خیر کند و حضرت صدیقه ی کبری فاطمه ی زهرا(س) به همراه فرزندان معصومش شفیع روز جزایمان باشند. عزاداری همگی مورد قبول درگاه حضرت حق قرار گیرد. ان شاءا…

امروز مصادف است با سالگرد ارتحال بنیانگزار جمهوری اسلامی ایران حضرت امام خمینی(ره)، همان که در خرداد ۴۲ حرکتی را با مردم آغاز کرد، در بهمن ۵۷ به نتیجه رساند و در میان ناباوری همگان در خرداد ۶۸ از میان آنان رفت. مردی که در مراسم بدرقه اش بیش از استقبالش شرکت نمودند. و این حرکت مردم ایران حداقل در تاریخ معاصر کمتر برای رهبران و سیاستمدارانش اتفاق افتاده است. اما محبوبیت امام نشأت گرفته از چند عامل مهم و اساسی بود. یکی از این عوامل مهم و اساسی اعتقاد شدید او به مردم و رفتار صادقانه، بی ریا و دور از سیاسی کاری رایج رهبران سیاسی دنیا بود. دوران ده ساله ی رهبری امام با اتفاقات فراوانی همراه بود که امروز با آن که سالیان زیادی از آن می گذرد اما باز هم در جای خود قابل بحث و تأمل است. اینک نزدیک به دو دهه از رحلت آن پیر روشن ضمیر می گذرد. متأسفانه برخی از اندیشه های بلند آن رهبر فرزانه و دوست داشتنی با زیرکی هر چه تمام مورد هجوم برخی کج اندیشان قرار گرفته است. همانان که از ابتدا نیز دل خوشی از او انقلاب مردمی اش نداشتند و امروز در نبود او میدان داری می کنند. امروز زنده نگه داشتن نام امام، راه امام و هدف امام برای همه ی ارادتمندان و دوستداران او کاری واجب و ضروری است. چیزی که بدخواهان و بداندیشان از آن به سختی وحشت دارند و این واقعیت را پذیرفته اند که امام در همیشه ی تاریخ بلند سرزمین ایران ماندگار و محبوب خواهد ماند.

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست

حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست

« بادا » مباد گشت و « مباد » به باد رفت « آیا » ز یاد رفت و « چرا » در گلو شکست …..                  این شعر کوتاه تمام محتویات یک پیامک بود که با صدای آهنگش نگاه مرا به سمت موبایل کشاند. دوستی از راه بسیار دور برایم اس ام اس فرستاده بود و دوم خرداد را به اینجانب تبریک گفته بود. خرداد هر سال که از راه می رسد برای اغلب هم وطنانمان همراه با خاطرات تلخ و شیرین زیادی است . خاطراتی که برخی از آن ها علی رغم شیرین بودن نهایتا” در کام آنان به تلخی گراییده و برخی نیز به عکس ابتدا با تلخی همراه بوده اما پایان آن شیرین بوده است. جالب آن که همه ی این حماسه ها را نیز ملت بزرگ همین سرزمین آفریده اند و بدخواهان و دشمنانش در مقابل آن بوده اند. و از آن جمله است حماسه های بزرگ دوم خرداد و سوم خرداد که هر یک از ماندگارترین و برجسته نرین نقاط تاریخ جمهوری اسلامی است. با آن که از اولی بیش از یک دهه و از دومی بیش از دو دهه می گذرد اما یادآوری آن همواره برای موافقان و مخالفانش با مباحث چالش برانگیزی روبرو بوده است. برای یک طرف این حماسه ها همیشه غرور آفرین و پر افتخار بوده و برای طرف مقابل غم انگیز ، وحشتناک و ملال آور بوده است. در دوم خرداد وقتی مردم کشورمان از همه ی طیف ها و گروه ها احساس کردند که رای و نظرشان تأثیر گذار بوده و می تواند تعیین کننده باشد با تمام توان به صحنه آمدند و حماسه ای تاریخی و به یاد ماندنی را آفریدند. البته از فردای آن روز نیز افرادی که منافع خود را در خطر می دیدند و نیز کسانی که قدرت را ملک شخصی و مادام العمر خود تلقی می کردند تمام توان و تلاش خود را به خرج دادند تا مردم را از تصمیم خود نادم و پشیمان نموده و طعم این شیرینی را در ذائقه ی آنان تلخ کنند. در کنار این تلاش ها البته نباید برخی از فرصت سوزی های دوستان خودمان را هم در بروز این تلخکامی بی تأثیر بدانیم. دوم خرداد هر چه بود اما توانست همه ی دلسوزان و عاشقان دین و میهن را به آینده ی درخشان این مرز و بوم امیدوارتر کند. دوم خرداد هر چه بود اما توانست اعتماد و اعتبار ایران و ایرانی را نزد جهانیان افزایش دهد. دوم خرداد هرچه بود اما توانست تبلیغات سوء دشمنان و بد اندیشان این بوم و بر را بی اثر کند. دوم خرداد هرچه بود اما توانست جامعه ی جهانی را در مقابل مردمان این سرزمین به تعظیم و تکریم وادارد. جالب آن که حماسه ی سوم خرداد نیز با اندک تفاوتی تقریبا” از همین سنخ است. اکنون سالیان زیادی از آن روزها می گذرد ، روزهایی که در خود اسرار ناگفته ی زیادی داشته و تکرار آن شاید نه تنها غیر ممکن بلکه محال باشد.

در هفته ی بزرگداشت مقام شامخ معلم متنی را تهیه و بالا آوردم که به دلیل اشکال در سرویس اینترنتی وبلاگم قابل رؤیت نبود. البته از آن جایی که پیش بینی چنین اتفاقی را می کردم هم زمان دست به کار شدم و آن را چاپ و به همه ی مدارس شهر بوشهر ارسال نمودم. با این حال ضمن تبریک این هفته ی بزرگ به باغبانان دلسوز گلستان تعلیم و تربیت و پوزش از اشکال پیش آمده، متن نوشته ی مذکور را تقدیم خوانندگان عزیز می نمایم: 

 به نام خدا  همکاران عزیز و گران ارج فرهنگی دوازدهم اردیبهشت ماه هر سال یاد آور شکوه و عظمت قافله سالاران عرصه ی تعلیم و تربیت است. همان معلمانی که چشم و چراغ قبیله ی دانشند و در مسیر هدایت و باروری و شکوفایی نسل های پیاپی این سرزمین پیشتازان بی بدیل همیشه ی تاریخ بوده اند. هر چند متاسفانه این شان و جایگاه ارزشمند به خصوص در سالیان اخیر تحت الشعاع برخی کم لطفی ها و قدر ناشناسی ها قرار گرفته و همین بی توجهی به برخی خواست های به حق معلم، روز و هفته ی او را تداعی کننده ی برخی تلخکامی ها کرده است. اما به هر روی عظمت و شان معلمان فرهیخته فراتر از همه ی غبارها و خدشه های مقطعی چون گذشته بر تارک قبیله ی علم و رستگاری خواهد درخشید. این جانب بر خویش لازم می دانم در آستانه ی هفته ی بزرگداشت مقام معلم ضمن تبریک صمیمانه ی این هفته خالصانه ترین درودهایم را نثار همکاران فرهیخته و ایثارگرم نمایم. هم چنین در آستانه ی پایان اولین سال فعالیت شورای اسلامی شهر بوشهر دیگر بار از حسن توجه و همراهی و همگامی دلسوزانه ی همه ی عزیزان فرهنگی با خویش به عنوان نماینده ای کوچک از جامعه ی بزرگ معلمان در شورای اسلامی شهر سپاسگزاری می نمایم و هم چون گذشته چشم انتظار تداوم این همراهی دلگرم کننده و نیز تذکرات و انتقادات مشفقانه ی همکاران عزیز و آگاهم خواهم بود.                                                          ارادتمند شما
                                                                          مسعود شکوهی

کمتر از ۴ ماه پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی، امام راحل (ره) طی پیام مهمی در تاریخ ۹/۲/۵۸ خطاب به اعضای شورای انقلاب خواستار تشکیل فوری و بدون وقفه ی شوراهای شهر و روستا شدند. هر چند بنا به دلایل متعددی این دستور به خوبی اجرا نگردید و تا ۲۱ سال بعد نیز معطل ماند. اما این اهتمام و تأکید بنیانگزار جمهوری اسلامی حاکی از اعتقاد راسخ و باور قلبی آن پیر روشن ضمیر به نظام مردم سالاری و لزوم دخالت مردم در سرنو شت خودشان بود.
کمتر از دو سال پس از پیروزی اصلاح طلبان در انتخابات ریاست جمهوری سال ۷۶ و حضور آقای خاتمی در رأس قوه ی مجریه این آرزوی دیرینه ی امام و ملت برآورده شد و اولین انتخابات آن در سال ۷۸ برگزار شد. اکنون شوراها به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای مشورتی کشور به شمار می آیند که ۹ سال مدیریت شهری را تجربه می کنند. هر چند مردم طعم مدیریت خود را به خوبی چشیدند و با همه ی کمی ها و کاستی ها مدیریت موفقی را تجربه نمودند اما به هر حال این نهاد، نهاد نوپایی است که این روزها در حال آزمون و خطاست و به دلیل ضعف در قوانین، مقررات و آیین نامه های اجرایی با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم کرده و درست به همین دلیل نتوانسته از مدیریت شهرداری - و نه شهری - آن هم به صورت ناقص پا را فراتر بگذارد. به هر روی افراد زیادی هم چون امام راحل(ره)، مرحوم طالقانی(ره)، خاتمی و ….. در راه برپایی این نهاد مردمی تلاش و کوشش نمودند و وظیفه امروز ما ادامه ی این مسیر و پیشبرد صحیح و شایسته ی آن است.
شاید آن چه در نهمین سال تشکیل این نهاد ضروری به نظر می رسد، برگزاری جلسات مستمر به منظور شناسایی ضعف ها و اشکالات مربوط به شوراها و طرح این نواقص در مجلس شورای اسلامی از طریق شورای عالی استان ها می باشد. تا از این طریق اقتدار نظام شورایی کشور فراهم گردیده و به دنبال آن مسیر عمران شهرها و روستاهای ایران با حاکمیت شوراهای مقتدر هموارتر شود.
از طرفی بیان مشکلات به تنهایی کافی نیست. وقتی به چنین مشکلات و معضلاتی در عملکرد یک نهاد آن هم در عرصه تصمیم گیری اشاره می‌کنیم ناگزیر از شناسایی و یافتن راهی برای برطرف کردن آن هستیم چرا که در غیر این صورت باعث لوث و بی اثر شدن آن ها خواهد شد.
بدون شک حل مشکلات این نهاد نوپا در کوتاه مدت امکان پذیر نبوده و کار برنامه ریزی شده و دراز مدتی را ‌طلب می کند. شوراها برای پیمودن این راه نیاز به مردانی حقیقت گرا و متعهد دارد که قطع نظر از کسب رای و وجاهت‌های کوتاه مدت به تکالیف خود عمل کنند و به عاقبت کار بیندیشند و خالصانه آن چه را که فکر می‌کنند خیرالامور است، انجام دهند.

دیروز اولین همایش شورایاران محلات بندر بوشهر در محل سالن آمفی تئاتر مرکز تربیت معلم پسران بوشهر برگزار شد. شهر بوشهر از معدود شهرهایی است که نهاد شورایاری در آن تشکیل گردیده است.دلیل آن هم اعتقاد و اصرار شورای سوم در اجرای شعار اساسی محله محوری است که شورا از ابتدای شروع به کار در رأس برنامه های خود قرار داده است. الحمدا… استقبال خوبی از این همایش به عمل آمده بود. اکثریت شورایاران در همایش شرکت کرده و سوالات زیادی را مطرح نمودند. در ابتدای جلسه پشت تریبون رفتم و گزارشی از روند شکل گیری شورایاران در شهر بوشهر را ارایه نموده و نکاتی را متذکر شدم. در پایان هم به دلایل تأخیر در شروع به کار شورایاران پاسخ دادم و دلیل اصلی آن را دور نگه داشتن دامن این نهاد نوپا از مناقشات و درگیری های سیاسی به دلیل انتخابات مجلس هشتم برشمردم. آقای محمدی باغملایی هم در باب مشارکت شهروندان و اهمیت آن سخنرانی نمود و بعد از آن آقار رجایی اقدامات انجام شده و برنامه های پیش روی شهرداری را اعلام نموده و خواستار همکاری و مشارکت شورایاران در انجام آنها شد. شروع خوبی بود. به نظر می آید که از همین الان هم اعضای شورا، هم شورایاران و هم شهردار این نهاد را جدی گرفته اند. خدا کند این شروع خوب ادامه ی خوبی هم داشته باشد و زمینه ی حضور شهروندان و احقاق حقوق بعدی آنان را فراهم نماید.

اواخر هفته ی گذشته بود که برای شرکت در گردهمایی روسای کمیسیون های فرهنگی و اجتماعی شوراهای اسلامی مراکز استان ها عازم شهر قم شدم. سفرم به قم هم زمان شد با دو واقعه ی مهم که اولین آن سالروز شهادت کریمه ی اهل بیت حضرت معصومه (س) بود.  با این که برای حضور در چنین روزی در شهر قم برنامه ریزی قبلی نکرده و از تاریخ شهادت ایشان نیز تا چند روز قبل از آن اطلاعی نداشتم اما خدا توفیق داد و توانستم در این روز به زیارتش نایل شوم. اتفاقی که کمتر برایم پیش آمده بود. اتفاق دوم همزمانی سمینار ما با سفر رییس جمهور محترم و هیأت دولت به این استان بود. همان سفری که آقای احمدی نژاد در یک نطق سیاسی و تاریخی و البته مثل همیشه افشاگرایانه و فرافکنانه،  به نوعی خود و همکارانش را محکوم کرد و به ارایه ی نمونه هایی پرداخت که در فاصله کوتاهی صحت آن توسط آگاهان سیاسی و اقتصادی به زیر سوال رفت.

کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر بوشهر در ابتدای سال جدید پانزدهمین جلسه ی خود را تشکیل داد تا به موضوعات و مسایل شهر بوشهر بپردازد. مهم ترین این موضوعات شروع به کار شورایاران بود که به دلیل انتخابات مجلس و جلوگیری از بروز هر گونه شائبه تا کنون به تأخیر افتاده است. مقرر شد این کار با تشکیل اولین همایش شورایاران در روز دوشنبه ۲/۲/۸۷ انجام شود. موضوع بعدی طراحی المان اصلی شهر بوشهر و نیز طراحی و ساخت مجسمه ی مشاهیر و بزرگان استان و نصب آن در نقاط مختلف شهر بود که به تصویب رسید. از دیگر موضوعات جلسه ی دیروز کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورا تصویب نام برخی از خیابان ها و معابر محلات بوشهر بود. خرید کتاب از نویسندگان بوشهری از دیگر مصوبات دیروز کمیسیون بود که مقرر شد این اقدام هم در اردیبهشت ماه به واقعیت بپیوندد! اعضای کمیسیون فرهنگی و اجتماعی به بررسی تشکیل ۴ کمیته ی زیر مجموعه خود – شامل کمیته ی سلامت و تندرستی، کمیته ی فرهنگی و هنری، کمیته ی سیاسی و اجتماعی و کمیته ی شورایاران -  پرداختند. در این جلسه از تأخیر بیش از حد شهردار محترم در انتصاب مدیرعامل موسسه ی فرهنگی که از جمله دلایل ضعف شدید فعالیت های فرهنگی در سطح شهر می باشد، گلایه نموده و خواستار تسریع در انجام آن شدم.