امروز مصادف بود با ۱۲ بهمن سالروز ورود تاریخی حضرت امام خمینی(ره) به میهن اسلامی و استقبال با شکوه مردمی قدرشناس از رهبر و پیشوایی که با خود استقلال, آزادی و جمهوری اسلامی را به ارمغان می آورد. بدون تردید این استقبال و البته یک دهه بعد بدرقه , که از قضا هر دو نیز به بهشت زهرا ختم می شد, یکی از فرازهای بی نظیر تاریخ انقلاب اسلامی ایران است. ۳۰ سال پیش بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران در چنین روزی پس از سال ها دوری به وطن بازگشت و در میان موج خروشان مردم انقلابی به ایراد سخنرانی مهم و به یاد ماندنی خود پرداخت. آری بالاخره امام مهربانی ها به خانه ی خود برگشت و درس بزرگ مبارزه و استقامت در مقابله با ظلم و ستم و فساد و تبعیض را که الهام گرفته از مکتب جد بزرگوارش امام حسین(ع) بود به ما آموخت. بعضی مواقع که دوران خاطره انگیز آن روزها را با خود مرور می کنم و شور و شوق همه ی آحاد مردم را در به ثمر رسیدن مبارزاتشان به یاد می آورم, نا خودآگاه غصه ام می گیرد. روزهایی که به سرعت گذشتند و در این رهگذر هر روز افرادی به دلایل و بهانه های مختلف چه به حق و چه ناحق از قطار انقلاب پیاده شدند و حتی بعضا” به بیرون پرت گردیدند. ای کاش بار دیگر آن مهربانی ها جایگزین خشونت و کینه جویی می شد. رحمت و رضوان خدا بر آن پیر روشن ضمیر و تمامی شهیدانی که برای سر بلندی و استقلال این کشور جان خود را تسلیم جانان کردند.