آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست، چشم می گون، لب خندان، دل خرم با اوست.
گر چه شیرین دهنان پادشهانند ولی، او سلیمان زمان است که خاتم با اوست.
دلبرم عزم سفر کرد خدا را یاران چه کنم با دل مجروح؟ که مرهم با اوست.
امروز سالروز وفات بزرگ پیامبر بزرگ رحمت و هدایت، نبی مکرم اسلام حضرت محمد مصطفی (ص) است. بدون تردید دین مبین اسلام بهترین و مناسب ترین بستر برای تکامل انسانیت است. با این حال متأسفانه به دلیل برداشت های سطحی و تنگ نظرانه که اسلام را صرفا” در همان ظرف زمانی و مکانی صدر اسلام می بینند و تعریف می کنند، ضربات بزرگی بر پیکره ی این دین به تمام معنا کامل و جامع وارد گردیده است. به طوری که در سال های اخیر ازدین پیامبری که منادی رحمت و مهر و محبت بود با تبلیغات سوء و زیرکانه ی دشمنان اسلام و دفاع بد برخی متحجرین و عملکرد غیر قابل دفاع مدافعین نادان، چهره ی ناشایستی به نمایش گذاشته شد.
البته با نوشتن این چند سطر نمی توان در مقابل پیامبر عظیم اشأن اسلام ادای دین کرد اما وظیفه ی خود می دانم در حد و اندازه ی فهمم بنویسم. به هر حال این وقایع تلخ در تاریخ اسلام (وفات رسول اکرم”ص” و شهادت سبط اکبرش حضرت امام حسن مجتبی “ع” ) را به همه ی مسلمانان جهان تسلیت عرض می نمایم. همچنین از دورترین نقطه ی این کشور به هشتمین امام همام ، پیشوای شیعیان حضرت علی ابن موسی الرضا(ع) ادای احترام نموده و سالروز شهادتش را پیشاپیش تسلیت و تعزیت می گویم.
در سوگ نبی جهان سیه می پوشد.
در سینه دل از داغ حسن می جوشد.
از ماتم هشتمین امام معصوم،
هر شیعه ز درد جام غم می نوشد.
اللهم صل علی محمد و آل محمد.
التماس دعا

نوشته شده در سه شنبه, اسفند ۶م, ۱۳۸۷ در ۸:۰۰ ق.ظ و در دسته‌ی عمومي. می‌توانید دیدگاه‌های این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید دیدگاهتان را بنویسید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.