بی پیرایه، اینجا هرکس، هرچه بگوید خواه در آن درستی گنجیده باشد و خواه صورتی از خبث در آن مندرج باشد، گوش می کنم و می سنجم و به کارش می گیرم، زیرا معتقدم با این شیوه می توان سستی های کار خویش را دریابم و در رفع آن ها - اگر چه خوشایند دلم نیز باشند- دریغ نورزم.
از هر خرده گیری، هرچند هم تاب فرسا باشد، خاطر نخواهم رنجاند. چشم داشتم این است که صاحب نظر، گناه غفلتم را بر من نبخشاید و به چشم بکشد، باشد تا از این نهج، زادی برای آینده ام بیندوزم…